Hij heeft twintig jaar ervaring. Zijn analyses zijn scherp, zijn adviezen worden opgevolgd, zijn naam wordt gefluisterd in boardrooms. Maar vraag hem naar zijn LinkedIn-profiel en hij haalt zijn schouders op. ‘Ik ben niet zo van het opscheppen.’
Zij heeft een bedrijf opgebouwd dat keer op keer wint van de concurrentie. Haar klanten zijn ambassadeurs. Maar op sociale media is ze vrijwel afwezig. ‘Dat is toch niet mijn ding.’
Ik ken tientallen van hen. Misschien honderden. Mensen met meer te bieden dan de helft van wie wél zichtbaar is. En toch kiezen ze voor de achtergrond — bewust of onbewust.
De vraag die mij al twintig jaar bezighoudt, is niet hoe je zichtbaar wordt. De vraag is: waarom blijven de meest waardevolle mensen zo hardnekkig onzichtbaar?
Het is geen bescheidenheid. Het is een overtuiging.
Onzichtbaarheid wordt vaak verklaard als bescheidenheid. En soms klopt dat. Maar vaker schuilt er iets anders achter: een overtuiging die zo diep zit dat ze nooit wordt uitgesproken.
‘Mijn werk spreekt voor zich.’ ‘Zichtbaarheid is voor mensen met een groot ego.’ ‘Als ik goed genoeg ben, vinden ze me wel.’ ‘Ik ben er niet goed genoeg voor.’ Of de meest verraderlijke van allemaal: ‘Ik ben er nog niet klaar voor.’
Dat laatste is bijzonder interessant. Want klaar bestaat niet. Er is altijd een reden om nog even te wachten. Nog één cursus. Nog één project. Nog één jaar ervaring.
De lat die mensen voor zichzelf leggen voor ze zichtbaar mogen zijn, is vaak precies hoog genoeg om nooit gehaald te worden.
Zichtbaarheid is geen ijdelheid
Ergens zijn we gaan geloven dat zichtbaarheid en ijdelheid hetzelfde zijn. Dat wie zichzelf profileert, zichzelf belangrijker vindt dan hij is. Dat wie een mening deelt, zichzelf als autoriteit beschouwt.
Maar kijk eens wat er gebeurt als de mensen met de meeste kennis, de beste ideeën en de diepste ervaring blijven zwijgen. De ruimte wordt gevuld door wie wél spreekt. Niet altijd door wie het meeste te zeggen heeft.
Onzichtbaarheid is geen deugd. Het is een gemiste kans — voor jou, maar ook voor de mensen die jouw kennis nodig hebben en je niet kunnen vinden.
De manier waarop je zichtbaar bent, maakt alles uit
Maar er is nog iets. Want veel mensen die wél proberen zichtbaar te zijn, haken na een tijdje af. Niet omdat ze het niet kunnen. Maar omdat de manier waarop ze het proberen niet klopt.
Ze posten zoals een ander post. Ze spreken op podia terwijl ze eigenlijk liever schrijven. Ze bouwen een visueel merk terwijl hun kracht in diepgang zit. Ze proberen overal aanwezig te zijn terwijl hun energie zit in één krachtig netwerk.
Zichtbaarheid die niet klopt met wie je bent, is uitputtend. En je houdt het niet vol.
Na twintig jaar in de PR heb ik gezien dat er geen één manier is om zichtbaar te zijn. Er zijn er zeven. Elk met een eigen karakter, eigen kracht, eigen uitdagingen. En iedereen heeft een dominante manier — of ze het weten of niet.
De mensen die het langst en meest effectief zichtbaar zijn, zijn niet de mensen met de meeste energie of het grootste budget. Het zijn de mensen die weten hoe zíj zichtbaar worden.
Dat weten begint niet met een strategie. Het begint met eerlijk kijken naar wie je bent.
Wat als zichtbaarheid gewoon bij je past?
Stel je voor dat zichtbaarheid niet iets is wat je doet, maar iets wat je bent. Dat profileren niet voelt als opscheppen, maar als een logisch verlengstuk van je werk.
Dat is wat er gebeurt als mensen ontdekken hoe zij van nature zichtbaar worden. De weerstand zakt weg. Niet omdat het ineens makkelijk is, maar omdat het klopt.
De advocaat die altijd al schreef maar dacht dat zijn artikelen niet interessant genoeg waren. De directeur die mensen om zich heen verzamelde maar niet doorhad dat dat zijn merk was. De ondernemer die energie kreeg van spreken maar zichzelf nooit als spreker had gezien.
Ze waren al zichtbaar op hun eigen manier. Ze zagen het alleen nog niet.
Onzichtbaarheid is bijna nooit een gebrek aan talent. Het is bijna altijd een gebrek aan zelfkennis.